Griendtsveen: betaald met turven


Griendtsveen betaald met turven is een beeldverhaal met foto's die de maatschappij liet maken van al haar activiteiten. Met behulp van een infrarode luchtfoto van Griendtsveen volgt u de aangegeven route. ledere foto geeft een getrouw beeld van het landschap van toen en de weidsheid van dit toenmalige vrijwel boomloze landschap.Dat maakt deze tocht tot een uniek gebeuren. Het is kijken naar een verdwenen landschap.

De van de Griendts realiseerden zich terdege dat na verloop van tijd de activiteiten in  het veen zouden verminderen. De planning was om woon-voorzieningen te bouwen voor vaste en seizoenarbeiders. Het café en de winkels werden door de maatschappij beheerd. Aanvankelijk werden de inwoners verplicht van deze voorzieningen gebruik te maken.De winsten werden aangewend voor kerk, school, ziekenhulp en ontspanning. In 1909 kwam een einde aan deze gedwongen winkelnering.


Wij maken kennis met de bewoners van de villa. Foto's vanaf de allereerste tot de laatste generatie van de Griendt die hier woonde. Het zijn unieke foto'uit het archief van Jan van de Griendt.


Door een fusie met een Engelse turfstrooiselfabrikant en bemiddeling van de Midland  Trust Ltd werd de Griendtsveen Maatschappij omgezet in een Engelse compagnie onder de naam "Griendtsveen Moss Litter Co Ltd" met 60 % Engels en 40 % Nederlands kapitaal. Jozef en Eduard bleven directeuren van het nieuwe bedrijf met kantoren in Londen en Rotterdam.


 De muzikale begeleiding wordt verzorgd door het Deurnese duo Peter Aarts en Ans van Hout. Het zijn herinneringen uit de jeugd van troubadour Peter Aarts. 'Toen de heiligen nog heilig waren". Hoe hij op stap ging over karrensporen op zoek naar kabouterkes verscholen achter klothopen. Het geheel maakt dit beeldverhaal tot iets heel bijzonders.


De Eindhovense architect Louis Kooken (1867-1940) kon zich uitleven in het dorp. Zijn  bouw-stijl vinden wij terug in het directiekantoor, het postkantoor en het schaftlokaal met op zolder slaapruimte voor ongeveer honderd personen. Een veestal, een bakkerij, een slagerij en een verenigingsgebouw werden stijlvolle gebouwen. Er volgden zelfs een klooster met ziekenboeg en een bewaarschool, geleid door zes nonnen. Behalve economische overwegingen heeft bij de inrichting van het dorp meegespeeld dat de maatschappij wilde laten zien dat het goed ging met het bedrijf.

Bovendien wilde ze het leidinggevend personeel een behoorlijke woning en een aantrekkelijke woonomgeving bieden in dit nieuwe, nog boomloze, geïsoleerd gelegen dorp. Foto : Zijkanaal met de z.g.n. "Apostelwoningen".


Alle verveners in de Peel waren afhankelijk van turfstekers en kanalengravers van  elders. De streek kon niet voorzien in voldoende handkracht om dit werk te verrichten.